آشنایی با هیالورونات سدیم
هیالورونات سدیم سابقه ای تقریباً دارد 80 سال ها از کشف آن می گذرد. همان اوایل 1934, مایر و پالمر پلیمر حاوی اسید اورونیک و هگزوزامین را از بدن هیالوئید جدا کردند.. پلی ساکارید, نام برد “اسید هیالورونیک”. کلمه ترکیبی است از “هیالوئید” (شفاف, شیشه ای) و “اسید اورونیک”, “اسم بیوشیمیایی” ترجمه شده است “اسید هیالورونیک”, “فارماکوپه چینی” و استانداردهای ملی دارویی نامیده می شود “اسید هیالورونیک” “. در یک محیط فیزیولوژیکی خنثی, اسید هیالورونیک یک پلی آنیون است. در 1985, بالاز و همکاران. استفاده از اصطلاح هیالورونان برای نامگذاری یکنواخت ماده را پیشنهاد کرد. دلیل آن این است که این ماده در اصل یک کربوهیدرات است و باید بر اساس قوانین نامگذاری گلیکوزامینوگلیکان آن نامگذاری شود., یعنی, پسوند an استفاده می شود.
“هیالورونان” به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته است, پوشش هر حالتی از اسید هیالورونیک و نمک های آن (هیالورونات), معمولاً به عنوان ترجمه می شود “اسید هیالورونیک”, به اختصار HA. در حال حاضر, محصولات HA با استاندارد دارویی معمولا نامیده می شوند “تزریق هیالورونات سدیم”, و محصولات HA با استاندارد دارویی ژل هیالورونات سدیم پزشکی نامیده می شوند. در اوایل دهه 1970, ایالات متحده برای اولین بار اولین محصول از این ماده را تولید کرد که می تواند در عمل بالینی انسان استفاده شود. از آنجایی که این محصول برای میکروسرجری چشم - جراحی آب مروارید استفاده می شود, عملکرد اصلی آن این است که پزشکان به عنوان میکروسکوپ چشم عمل می کنند. پدهای جراحی به عنوان یک تکیه گاه موقت برای فضای عمل استفاده می شود تا اجرای روان عمل را تسهیل کند..
بنابراین, آنها تایید شده و در بازار فروخته می شوند. متعاقبا, این محصول در ارتوپدی و جراحی عرضه شده است, که همگی با شماره ابزار فروخته می شوند. بنابراین, FDA در ایالات متحده این ماده را به عنوان یک وسیله پزشکی به رسمیت شناخت.